انجمن ادبي سروش قباق تپّه

زان یار دلنوازم شکری ست با شکایت

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

 رودها راهشان را کج کرده اند

-

ماهی ها آب شیرین می خواهند

دل دریا شور می زند .

نگفتم اگر دیر کنی

نظام آب های جهان به هم می ریزد.

2-

سرم را که بر می گردانم

دلهره امتحان می لرزد در نفسم

راه های پشت سر ناخوانا ست

و دفترم سفید

و حسابم پاک

یادم نمی آید مشق هایم را

از روی دست کدام زمستان نوشته ام.