انجمن ادبي سروش قباق تپّه

چه زیبا بودمردانی که رفتند       که رفتند وازاین زندان گذشتند

گذشتند ازدیار بی وفایی            جفایی که ندارد انتهایی

همانند پرستو پرکشیدند             پریدندوپریدندوپریدند

خوشا آنانکه عاشق پرکشیدند    خوشا آنانکه دراوج امیدند

خوشا آنکس که از عالم رها شد     دل وروحش محب کبریا شد

خوشا چشمی که غیر ازاو نبیند     جهان رابی رخش نیکو نبیند.